`Hoe sterk is toch de eenzame fietser', zingt Boudewijn de Groot. Als dit chanson honderd jaar geleden had bestaan, was dat het volkslied van de ANWB geworden.

In de loop van de twintigste eeuw werden de wielrijders van het eerste uur, de herauten van het moderne toerisme. De rijke dames en heren die vroeger in het Engelse Bath te water gingen, kregen in Nederland badgasten als navolgers. En daarna kwamen de kampeerders, de kampeerwagens, de campers en niet te vergeten de dubbeldakstenten.

Vroeger hadden de rijken altijd vakantie, en tegenwoordig heeft iedereen vrije tijd. In `En we gaan nog niet naar huis!' een portret van de vakantiegeschiedenis van de Nederlanders. En die kan kort worden samengevat met: fraaie tenten en caravans, maar lelijke korte broeken en melkwitte benen.

Van de arbeiders die rond de Eerste Wereldoorlog hun eerste betaalde vakantiedag(en) kregen en zich amper een dagje naar het strand konden veroorloven tot de tweeweekse busvakanties in de jaren vijftig naar het buitenland. Van de komst van de tent en de caravan, de vakantieparken, de eerste reisbureaus en de pionierende vliegvakantiegangers, de aardappels en de blikken appelmoes in de kofferbak van pa’s Opeltje tot de jeugdherberg in Havelte.

Uitgeverij Scriptum
Thema reizen en verkeer